Kırgınlık...

Bir kaç damla gözyaşı belkide hiç canı yanmayan biri için. Eğer hiç birşey yaşamamışsa insan hiç kaybetmiyor, daha az yıkılıyor belki de.. Hiç canı yanmıyor ama eğer öncesi bomboksa iyi gitmiyor, güzelliklerle çevrilmiyor kalbi asla. Bir yıldız daha kaydı bu gece sanıyorum. Ağlattı beni yine. Kalbime bir gölgesi daha düştü birinin ellerinin, sarıldı sımsıkı fazla sıkıyordu bu sefer. Canımı almak istercesine benden...

Paramparça olmak böyle birşeymiş. Yıllar sonra bağlanıp bağlanıp koparılmak. Hücrelerime ayrıldım desem yeridir sanıyorum. Kırgınlık ötesi bir yerde sınır görevlisiyim. Dokunmak yasak, görmek mecburi! Korkuyorum, hem rüzgarın sesinden, hem yağmurdan. Kaldırmıyor yüreğim sözlerini, o kadar ağır ki şimdi onca şeyden sonra.. Aptal gibiyim şuan, beynim durdu, midem sancıyor, başım ağrıyor. Patlıcak beynim... Yığılıp kalıcam burada.. Seviyorum ya, canım çok feci yanıyor. Susmam gerekiyor ve susuyorum..

Hepsi buymuş. İçindekileri duymak bu denli amaçsızca deli ediyormuş adamı. Susmak gerekmiş, çok susmak, hep susmak...

"Cümleler kaçtı dağıldı dört bir tarafa, sadece noktayım!"