Korkularım büyüyor içimde.
Ebedi mabedi yalnızlığımın ruhum.
Korkuyorum anlıyor musun beni?
Kaybetmekten korkuyorum,
Unutmaktan, unutulmaktan.
Biri daha kalıyor bugün geçmişte.
Biri daha dirilmiyor sabaha
Ölüyor bir başka, bir soğuk şehirde.
Ağlıyorum,
Çığlıklarım şafak sayıyor, ağıt yakıyor bazen.
Gözyaşlarım geliyor
Isıtmaya çalışıyor buz tutmuş bedenimi.
Korkularım var biliyor musun?
Korktuklarımdan daha büyük korkular bunlar.
Çevreliyor ruhumu,
Atamıyordum ya senelerdir yine aynı his içimde.
Gidiyor geçmişe dostlarım aklımda bir bir.
Enkazlara boğuyorum duygularımı.
Gelmiyor tren yine, kalkmıyor gelse de.
Ağlıyorum.
Şehirlerimi sayıyorum bir bir
Hüznümün ufak kırıkları var içimde bana batan.
Biri daha ölüyor sevgilim.
Ve ben ağlıyorum.
Ve sen huzursuzluğumu deşercesine açmadın telefonu.
Ve ben hep korkacağım.
Gözyaşları akıtıyor insanlar
Giderken ardından seslenemediğimiz ruhlara.
Ve gidiyorlar.
Onlar giderken birileri geliyorlar,
Kapı çalınıyor ses yok, cevap yok.
Kapalı kapılarımız artık.
Gözyaşlarımız yanımızda birer acıdan ibaret.
Ebedi mabedi yalnızlığımın ruhum.
Ruhum acıyor biliyor musun?
Ağlıyorum keşke ölmeseydi
Hayatımda tanıdığım tanımadığım herkes için.
Kaybedecek gibi oluyorum aklımı.
Sadece tüm kayıplarıma verdiğim söz için
Ayakta dururmuşcasına acıyor bileklerim.
Tüm yükler ayaklarımda.
Anlamıyorsunuz yoruluyorum.
Yorgunluğum sadece duygularımın ağırlığından.
Sessiz sakin küçük kağıt gemi.
Salınıyor okyanuslarda.
Acı çekiyor belli.
Gözyaşlarımda yetmiyor ısınmaya,
Uykularımda yetmiyor unutmaya.
Ve geliyorlar.
Kapı çalınıyor açmaya korkak bedenim.
Ellerim buz kesmiş yüreğim serin.
Ve yine ebedi mabedi yalnızlığımın ruhum.
Ve hep ebedi mabedimde yaşıyorum...
18.01.2009
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder